ابوجعفر محمد بن علی بن شهرآشوب ساروی مازندرانی ملقب به زین الدین رشیدالدین معروف به ابن شهرآشوب ، یکی از بزرگترین علمای شیعه در قرن ششم هجری قمری بود . وی در سال 489 هجری قمری متولد شد . ابن شهرآشوب دانشمندی فقیه ،مفسری محقق  و محدثی ادیب دریای متلاطمی از علوم و فضایل اخلاقی و معنوی در عصر خویش بشمار می آمد . وی یکی از بزرگترین مروجین مکتب ، زنده کننده آثار آل محمد(ص) و گسترش دهنده مذهب شیعه اثنی عشری در مازندران بوده و از این نظر موفقیت زیادی داشته است .از وی آثار متعددی بجای مانده که هر کدام بتنهایی می تواند بیانگر مقام و موقعیت علمی این دانشمند عالی مقام باشد.

مهمترین آثار وی عبارتند از :

مناقب آل ابیطالب (ع)، معالم العلماء ، الاوصاف ، الحادی ، الانصاف ، متشابهات القرآن ، کتاب الجدیده ، الفصول فی النحو و .... معروفترین آثار فوق کتاب آل ابیطالب (ع) است و بیشترین شهرت مولف نیز هون آ« است به گونه ای که به مناقب  ابن شهرآشوب معروف گشته است .

این دانشمند والامقام و فقیه فرزانه اهل بیت عصمت و طهارت (ع) پس از گذراندن صد سال عمر و حدود هفتاد سال خدمت در راه دین و استحکام حوزه های علوم دینی و مسائل اجتماعی در شب جمعه 22 ماه شعبان سال 588 هجری قمری در شهر حلب به دیار باقی شتافت.